Evin minik faresi, duvardaki çatlaktan bakarken çiftçi ve eşinin mutfakta bir paketi açtıklarını gördü.       

Kendi kendine: 

-         "İçinde hangi yiyecek var acaba ?" diye düşündü. 

Bir süre sonra gördüğü paketin bir fare kapanı olduğunu anladığında yıkılmıştı.

 -  "Evde bir fare kapanı var!, evde bir fare kapanı var!"

diye bağırarak telaşla bahçeye fırladı.

Minik fareyi telaş içinde gören tavuk, umursamaz ve bilgiç bir tavırla başını kaldırdı ve gıdakladı:

-         "Zavallı farecik...Bu senin sorunun benim değil. Bana bir zararı olamaz küçücük kapanın" dedi

Tavuktan destek bulamayan farecik bu sefer telaşla koyunun yanına koştu ve,

 - "Evde bir fare kapanı var!, evde bir fare kapanı var!"

diye adeta çırpındı. Koyun anlayışla karşıladı ama,

-         "Çok üzgünüm fare kardeş ama dua etmekten başka yapacağım bir şey yok. Dualarımda olacağından emin ol" dedi. 

Minik fare çaresizlik içinde ineğe döndü ve ,
 - "Evde bir fare kapanı var, evde bir fare kapanı var!" dedi.
İnek ;
-"Bak fare kardeş, senin için üzgünüm ama beni ilgilendirmiyor." dedi.
Sonunda farecik, başı önde umutsuz şekilde eve döndü.

Çiftçinin fare tuzağı ile bir gün tek başına karşılaşmak zorunda olduğunu anladı. 

O gece evin içinde sanki ölüm sessizliği vardı.

Minik farecik aç ve susuzdu. Tam yorgunluktan gözleri kapanacaktı ki birden
bir ses duyuldu. Gecenin sessizliğini bölen gürültü, fare kapanından geliyordu.
Çiftçinin karısı, ne yakalandığını görmek için yatağından fırladı ve mutfağa koştu.

Karanlıkta kapana, zehirli bir yılanın kuyruğunun kısıldığını fark edememişti.
Kuyruğu kapana kısılan yılanın canı yanıyordu ve aniden çiftçinin karısını ısırdı.
Çiftçi, karısını apar topar doktora götürdü.

Doktor zehiri temizledi sardı. Çiftçi karısını eve getirdi, yatırdı. Karısının ateşi yükseldi ve bir türlü düşmüyordu. Kadıncağız ateş ve ter içinde kıvranıp duruyordu.
Böyle durumlarda taze tavuk suyunun gerekli olduğunu herkes bilir, çiftçi de bıçağını alıp bahçeye koştu. 

Karısı taze tavuk suyu çorbasını içti, biraz kendine geldi. Karısının hastalığını duyan komşular ziyarete geldiler.

Onlara ikram etmek için çiftçi koyunu kesti.
Çiftçinin karısı gittikçe kötüye gidiyordu. Yılan, belli ki çok zehirliydi. Birkaç gün sonra çiftçinin karısı iyileşemedi ve öldü.

Cenazesine çok sayıda kişi gelince hepsine yeterli et sağlamak için çiftçi ineği mezbahaya yolladı.
Fare tüm bu olanları büyük üzüntü ile duvardaki deliğinden izledi.

Onca yükün arasında, yeni bir yük olarak karşına çıkmaktan Allâha sığınarak

Fakat bir yandan da, sıkıntıları tek başına aşacak güçten mahrum, derin bir mecbûriyetle, sadece seninle dertleşesim var Zira, sen benim Can Babamsın!

Tam da şu demde, yani tam da seni, bahçende dolaşırken seyreyleme arzusu delice içimi kaplamışken Sanki, o bahçede seninle beraber geziniyor olsam, bütün endişe ve dertlerimden sıyrılabileceğimi zannederken Yeni yüklerin altına baş koymam gerektiğini çok yoğun hissettiğim şu anda Ve sık sık, bütün yorgunluklardan kurtulmak istercesine, belki de işin kolayına kaçarak, her şeyden çok ölmeyi özlediğim şu zamanda Kim anlar ki, beni senden daha iyi? Say ki, yılana sarılmışım ve bir başka yılan da kapımda beklemede

Say ki, ben çaresizim Çaresizlik beni kirletti ve bu kirliliğin etkisiyle, yoruldum Hani desen ki:

-Kızım, hâlinden gâfil mi sanırsın babanı?

Cevabım hayır olur Hissederim ki, her ânımdan biiznillâh haberdarsın ve her ânımın sıkıntısı, benden çok seni yormada Şimdi, o güzel gözlerinin, mahzûn tek bir bakışına sebep olmaktan Allâha sığınıyorum tekrar Seni üzmenin, seni yormanın vebâlini, hangi ruh yüklenebilir ki? Tüm bu hissiyât içinde, yine de dertleşesim var işte

Kapısına düştüm bir yılanın Yıllarca kaçtıktan sonra, en sonunda yakalandım. Hasretle beklercesine açtı kapıyı Büyük bir tâzimle içeri buyur etti beni Sanki, kırk yıllık dostmuşuz gibi, sanki, öz be öz kardeşmişiz gibi karşıladı

Dedi ki:

-Nerelerdeydin, bu zamana kadar neden gelmedin? Oysa ben hep burada seni ve senin gibileri bekler dururum. Bak, en sonunda döndün dolaştın, kapıma düştün. Şimdi, geçmişi bir kenara koyalım da, bundan sonrasına bakalım değil mi?

Ses etmedim. Zira oraya neden gittiğimi pek iyi biliyordu. Bana karşı gösterdiği hürmetin biricik sebebi de zaten buydu. Beni, kapısına düşüren sebep dışında, ne bir tanışıklığımız, ne de bir bağımız vardı O sebep: İmkânsızlıktı

Aslında, oraya varmadan önce, pek çok dostun yanına uğramıştım. İhtiyacımı öncelikle onlara arz etmiştim. Çünkü onların adı dosttu, arkadaştı, gardaştı Ve el açmak, dost önünde yaraşırdı. Fakat her biri, kendi derdiyle pek meşgûl ve kendi imkânsızlıklarıyla pek mağdur göründüler Elimi açtığım vakit, boş çevirmeyen birkaç sayılı kişi de, ihtiyacımı gidermek husûsunda âciz düştüler.

Hâsılı, yıllarca kaçtığım kapıya, varmış bulundum. Üstelik, oradan bana, öyle bir kir bulaştı ki, bilmem ne kadar zamanda temizlenir. Ne acıklı bir manzara Bile bile işte, bir yılana sarıldım.

Dedi ki:

-Ne garip davranıyorsun? Ne bir heyecan, ne bir sevinç görebiliyorum yüzünde Bana sarılmak az iş mi? Oysa sen, üstelik gülümsemiyorsun. Senden önce nicelerinin gözlerinde, buraya gelip, benden nasiplendikleri için, mutluluk ışıltısı gördüm. Hâlbuki senin gözlerinde, aynı ışıltının zerresini göremiyorum. Hani, bu hâlini üstüme alınacağım ama, doğrusu, şu kıymetli varlığıma da kıyamıyorum. Sana kapımı açmışım, en yakınların esirgerken, sana vermişim, az iş mi? Neyse Senin hislerine takılmak, benim gibilere yakışmaz. Zaten çok önemli de değil bu Sen istediğini hissedebilirsin. Önemli olan, buraya gelmiş olmandır. Çünkü gelmen, benim bir taze hayata daha kavuşmam demektir. Kapıma her gelenle birlikte, yeniden can bulurum!

Ona dedim ki:

-Beni cennet mülkü bile heyecanlandırmazken, şu dünya mülkü mü heyecanlandıracak? Benden önce gelenlerin durumunu bilmem ama, sana sarılmakla yükleneceğim vebalden ötürü, içimi ancak, pek büyük bir keder kaplıyor. Her ne kadar, başkalarının yapamadığı bir iyiliği yapıyormuş gibi görünsen de, ben gayet iyi biliyorum ki, sen kendinden başkasını düşünmezsin. Verdiğini benden fazlasıyla geri alacak olmasan Sana can katacak olmasa, benim varlığımı semtinde bile istemezsin. Hâsılı yaptığın, dostlukmuş gibi dursa da, değildir. Senin bana fayda diye sunduğun zehir, tâ ezelden alçaltılmış ve bana haram kılınmıştır!
Şaşırdı.

-Mâdem ki, o kadar kötüyüm, neden geldin? der gibiydi Ama bunun cevabı, daha büyük kederlere boğuyordu içimi Nasıl derdim ki, gittim, ama gittiğim o kapılardan boş döndüm Nasıl derdim ki, gittim ama, herkes sadece:

-Allah yardım etsin!.. deyip geçiştirdi Bir yılana karşı, nasıl olur da kendi karındaşımı kötülerdim. Sustum Susmak içimi yaktı Dayandım
Gerçi, beni bir yılanın eline bırakanlar için, dost sıfatını kullanmak ne kadar doğruydu, şüphe duydum. Şüphe duydum, rahatlığından fedâ edip, Allâh için yorulmayandan Şüphe duydum, onca zenginlik arasında, nefsinden gayrısına harcamaya yol bulamayandan Sonra dedim ki:

-Hayır! Kendi nefsine âit kusurlardan ötürü başkalarını suçlama! Bu ancak, senin kendini kayırman ve kötülüğüne kötülük katman olur! Kimseyi bahane olarak sunma. İyi bil ki, yarın mahşerde, her biri, sadece kendini savunacak. En yakınların bile sadece, kendi nefislerini kurtarmanın peşinde koşuyor olacak Kabul et ki: Dünya mahşerinde nasıl yalnız kaldıysan, Sûrun ardından gelecek mahşerde de, öyle yapayalnız kalacaksın. Hatalarına, günahlarına, senden başka sorumlu arama ki, herkes kendince haklı. O hâlde, elinden geldiğince, Allâhın merhametine sığın ve şartlarını zorla Seni bir yılanın kapısına düşüren sebeplere takılma da, o kapıya düşmekten ötürü edeceğin tövbeye hazırlan! Zira artık kirlisin ve başkalarının kiri ile meşgul olacak hâlin yok!

Kişi, kendi nefsine savcı kesilince, başka kimsenin yermesine gerek kalmaz. Nefis, kendini yereni, ilâhî lutuftan saymadıkça, bin yıl da geçse, adam olmaz. Adam olan ise, meth-ü senâ edilmekle yerilmeyi eşitlemiştir gözünde. E şimdi, ne çıkar ki, bir yılanın kapısına vardın diye, kötülese biri seni?! Zaten sen, kendini kötüleye kötüleye bitirmişsin. Ve ne çıkar ki, biri de çıkıp, aynı sebeple yüceltiverse?! Zaten sen, o ne kadar yüceltse de, yılana sarılmanın iyi bir şey olmadığına peşin peşin iman etmişsin.
Şimdi, ikinci bir yılan, kapıma geldi. Eee, tabî sevilmeyecek gibi değilim. Borcuna sâdık biri olarak, her ay karnını şişirmedeyim onun. Tabii ki, sevecek beni. Üstelik, imkânsızlıklar devam ettiği için, yeni bir sarılmanın eşiğinde, içimde bin endişe ile dikilmedeyim. Gözlerini açmış, beni bekliyor yılan. Kirime kir katmak için, beni bekliyor. Ve önceden olduğu gibi, neden bilmiyorum, dost zannettiklerim beni hep, o yılana doğru itiyor

Sonra hayalimde, her ihtiyaçtan âzâde o mekân canlanıyor Dünya ihtiyaçları dört bir yanımı kuşattıkça, bir ân evvel oraya varma isteği büyüyor içimde Kefenime sarılıp, tezden uzansam diyorum Küçüğüm Fakirim Muhtacım Hissediyorum

Korka korka nasılından, yine de son nefesi özlüyorum sık sık
Ürküyorum bu gidişten

Yüzü sımsıcak dostlardan yardım gelmeyince, soğuk bakışlı yılanların, yardım maskeli tefeciliğine kalıyor meydan

İşte tam da burada Kendisinden zerrece heyecan duymadığım dünya varlığını, sırf çok büyük bir ihtiyaç hâline gelmesi sebebiyle sahiplenmek için, yine yılana doğru sürüklendiğimi hissettiğim bu noktada Haykırmaktan tükeniyor içim:

Bu noktada dilenmek bana farzdır!
Lâkin!

Senin kapından başkasında dilenmek haram!

Yardım et! Zira kızın imkânsızlık dalgasında savruluyor

Yardım et! Zira kızın, yılanlarla sarmaş dolaş oluyor babacığım!